• Ο κύβος ερρίφθη: Υποψήφιος δήμαρχος Αλεξάνδρειας ο Μιχάλης Χαλκίδης – τι είπε στη συνέντευξη (βίντεο)

  • Η έκπληξη στον Χρήστο Νικολόπουλο από τον σύλλογο Καψόχωρας στη γνωστή εκπομπή του Σπύρου Παπαδόπουλου! (βίντεο)

  • Έσκασε η βόμβα: Ο Μιχάλης Χαλκίδης ανακοινώνει τη Δευτέρα υποψηφιότητα για Δήμαρχος Αλεξάνδρειας!

  • ΕΠΙΚΑΙΡΟΣ: Οι βροχές, η ελίτ, οι λίγοι που καταλαβαίνουν και η Ευρυδίκη!

  • Καταστράφηκαν περιουσίες στην Τριλοφιά Αλεξάνδρειας – συγκινεί κάτοικος του χωριού (βίντεο)

  • Μεγάλο πρόβλημα στη Σταδίου στην Αλεξάνδρεια – πλημμύρισαν σπίτια και επιχειρήσεις (φώτο-βίντεο)

ΓΥΝΑΙΚΑ posted by

Μαμά ΒΕΤΑ: Να ‘χαμε να λέγαμε!

Μαμά ΒΕΤΑ: Να ‘χαμε να λέγαμε!

Καλή σας ημέρα, φίλες και φίλοι μου.

Εύχομαι να σας βρίσκω όλους γερούς, ήρεμους και…συζητήσιμους.

Το θέμα μας σήμερα;

Λοιπόν…

Έφτασε ένα έγγραφο, που λέτε, σε όλα τα σχολεία του Δήμου, σύμφωνα με το οποίο καλούμαστε οι Σύλλογοι των Διδασκόντων και οι Σύλλογοι Γονέων και Κηδεμόνων να γνωμοδοτήσουμε για το αν θα παραμείνουν οι αυλές των Σχολείων ανοιχτές ή θα κλείσουν τις απογευματινές ώρες.

Τέλος εποχής και για την αυλή του Σχολείου, λοιπόν;

Τέλος εποχής γι’ αυτό που θεωρούσαμε γενιές και γενιές ολόκληρες σπίτι μας;

Ίσως!

Δεν ξέρουμε τι απόφαση εντέλει θα ληφθεί.

Οι παράγοντες που πρέπει να ληφθούν υπ’ όψιν είναι πολλοί και σημαντικοί.

Και το σημαντικότερο;

Να ρίξουμε μια ματιά στο πως ήταν κάποτε μια αυλή Σχολείου και πως κατάντησε σήμερα.

Κάποτε…

Ήταν χώρος παιχνιδιού και μόνο.

Μπάλα, σκοινάκι, λάστιχο, κρυφτό, κυνηγητό…

Χώρος που γέμιζε με παιδικές φωνές, γέλια και σκανταλιές.

Και όλη αυτή τη μαγική εικόνα την χαλούσαν μόνο τα ξεχασμένα μπουφάν, κομμάτια από τα ξεσκισμένα παντελόνια…άντε και κανένα σκουπιδάκι, που κλείνονταν να μαζέψουν οι μαθητές την αμέσως επόμενη ημέρα.

Νόμος!

Εσείς το ζήσατε αυτό;

Τη σακουλίτσα ανά χείρας και πρωινή καθαριότητα αμέσως μετά την Προσευχή και λίγο πριν αρχίσει η πρώτη διδακτική ώρα;

Εγώ το έζησα.

Σήμερα…

Κατάντησε χώρος ασυδοσίας και αλητείας.

Μηχανάκια, ποδήλατα, καταστραμμένα παγκάκια, πληγωμένα δέντρα, σπασμένες λάμπες, κλιματιστικά χωρίς φτερωτές, κομμένες σιδεριές παραθύρων, σκαμμένα δάπεδα, ξεχαρβαλωμένες μπασκέτες και εστίες ποδοσφαίρου, ριγμένα κεραμίδια, σκαμμένοι οι φρεσκοβαμμένοι τοίχοι, πεταμένες σύριγγες και κρεμασμένα, σε πόρτες και παράθυρα, προφυλακτικά.

Αυτή ήταν η εικόνα που αντίκρισα εγώ στην αρχή της σχολικής χρονιάς.

Εικόνα που έπρεπε να διορθώσουν ο Σύλλογος των Διδασκόντων και ο Σύλλογος Γονέων και Κηδεμόνων.

Και όταν βρέθηκαν οι υπαίτιοι και κλήθηκαν οι γονείς τους, ένιψαν τα χείρας τους και αποποιήθηκαν των ευθυνών τους.

Γιατί, σου λέει, «τι το δικό μου το παιδί τα έκανε όλα αυτά;» ή το πιο σύνηθες…«τόσα παιδιά ήταν ψες το βράδυ στο σχολείο, εγώ θα σου την πληρώσω τη ζημιά;»

Ε…άμα το έκανε το δικό σου το παιδί, ποιος θα την πληρώσει τη ζημιά;

Ο γείτονας;

Αλλά πάντα τα δικά μας τα παιδιά είναι αγγελούδια, και πάντα φταίνε όλα τα υπόλοιπα.

Άντε μετά να μάθει και το παιδί μας να αναλαμβάνει τις ευθύνες του, και ενδεχομένως, να δέχεται και τις συνέπειες.

Να αποδέχεται τα λάθη του και να μαθαίνει από αυτά.

Γιατί κανείς δεν είναι τέλειος.

Και ένα παραπάνω τα παιδιά.

Που είναι εύκολο να παρασυρθούν και, παρόλο που ξέρουν το σωστό, να κάνουν το λάθος.

Αυτό όμως, θα γίνει μια φορά.

Λάθος που επαναλαμβάνεται, δεν είναι λάθος, είναι συνήθεια.

Είναι «έτσι του έμαθες του παιδιού σου να φέρεται».

Και τη Συγγνώμη θα την πεις μια φορά.

Την δεύτερη, τη χάνει την αξία της.

Ποια απόφαση θα πρέπει, λοιπόν, να ληφθεί;

Να μείνουν οι αυλές των Σχολείων ανοιχτές και να γίνονται άντρα καταστροφής και διαστροφής;

Ή να κλείσουν, και ποιος αναλαμβάνει την ευθύνη;

Είναι σίγουρο πως εμείς οι γονείς την έχουμε την ευθύνη.

Αλλά ποιοι γονείς;

Εμείς…

Που αν κληθούμε να λογοδοτήσουμε, βγάζουμε την ουρά μας απ’ έξω, και αρχίζουμε να μοιράζουμε ευθύνες και αμέτρητα «κατηγορώ»;

Που δεν θέλουμε να γίνουμε μέλη των εκάστοτε Συλλόγων ή παραιτούμαστε, γιατί δεν έχουμε τα κότσια να παλέψουμε;

Ή δεν θέλουμε να χάσουμε τον καφέ το τσιγάρο και το κουτσομπολιό;

Ή θέλουμε μετά να γινόμαστε κριτές και να υποστηρίζουμε πως, όσοι κράτησαν με νύχια και με δόντια «ζωντανούς» τους Συλλόγους, είναι ανάξιοι, ανίκανοι, στερούνται επιπέδου και έγιναν αιτία να χαθούν τα κεκτημένα;

Έτσι, για να ‘χαμε να λέγαμε;

Έτσι, για να ‘χαμε να λέγαμε.

Η ουσία είναι ότι οι αυλές των Σχολείων θα κλείσουν και αιτία είμαστε εμείς οι γονείς.

Εμείς που δεν μάθαμε στα παιδιά μας, ότι το Σχολείο είναι όντως το δεύτερο σπίτι τους.

Εμείς οι γονείς που το παίζουμε «τσαμπουκάδες», και «υπεράνω», και «ξερόλες», και «επιπέδου».

Γιατί, για όλα όσα συμβούν στα παιδιά μας θα φταίμε εμείς οι γονείς.

Οι «δήθεν», όπως προκύπτει τελικά, Γονείς!

Κείμενο: Ελισάβετ Δελιοπούλου

1

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται.

Scroll Up