Μαμά ΒΕΤΑ: «Μαμά, τί θα φάμε σήμερα;»


veta-1-1-1Γεια σας φίλες και φίλοι μου.

Χρόνια Πολλά σήμερα στο Λάζαρο και αύριο στο Βάιο, τη Βάγια και τη Δάφνη.

Σήμερα θ’ ασχοληθούμε με ένα φλέγον θέμα.

Τόσο φλέγον, που χρήζει άμεσα την κλήση της Πυροσβεστικής Υπηρεσίας.

Το θέμα μας είναι το τι θα φάμε σήμερα.

Εσείς;

Την κάνετε αναίμακτα την συγκεκριμένη ερώτηση;

Όχι, το λέω, γιατί όταν κάνω εγώ την συγκεκριμένη ερώτηση, ξεσπά Διπλωματικό Επεισόδιο.

Κάτι που οι μισοί της οικογένειας δεν τρώνε ζυμαρικά, αυγά και ψάρια…

Κάτι που οι υπόλοιποι παθαίνουν αλλεργία σε λαχανικά και όσπρια…

Αίθουσα Δικαστηρίου το σαλόνι και εγώ εισαγγελέας.

Και να πεις πως λήγει και η συνεδρίαση με κοινά αποδεκτή απόφαση, στο καλό της να πάει.

Έλα όμως που οι εφέσεις πέφτουν βροχή και είναι απαραίτητη η προσφυγή στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης.

Μάλιστα της Χάγης.

Γιατί ο δικός μας Άρειος Πάγος εδώ δεν φτουράει.

Οι δυο πλευρές παραμένουν αντίπαλες κι εσύ στη μέση με το μέγα ερώτημα…

Η κότα έκανε τ’ αυγό ή το αυγό την κότα;

Όχι, αυτό θα το απαντήσουν κάποια στιγμή αυτοί που διαθέτουν μυαλό κι επίπεδο.

Να ζει κανείς ή να μη ζει;

Ούτε.

Αυτή ήταν απορία του Σαίξπηρ και να το απαντούσε, άμα ήθελε, δεν θα κάτσω εγώ να σκάσω.

Α…ναι.

Τι βάζουμε στην κατσαρόλα σήμερα;

Κούσπα.

Τι είναι κούσπα;

Αέρας κοπανιστός.

Προσέξτε την μονάχα λιγάκι στο αλάτι.

Για πότε σας ξεφεύγει και την κάνετε λύσσα, χαμπάρι δεν παίρνετε.

Πλάκα κάνω, καλέ!

Και επιμένω…τι βάζουμε στην κατσαρόλα σήμερα;

Και σκέφτεσαι, και σπας το κεφάλι σου, και τίποτα.

Και λες…

Ας βάλω μια σειρά στις σκέψεις μου.

Τι είναι αποδεκτό από όλους;

Και δεν μπορείς να φανταστείς πόσες είναι οι επιλογές που ξεδιπλώνονται μπροστά σου…

Η εξής μία, άντε το πολύ δυο.

Κρέας.

Α…και κοτόπουλο.

Υπέροχα!

Μόλις έχεις τακτοποιήσει δυο ημέρες της εβδομάδας.

Και για τις υπόλοιπες;

Ε…για τις υπόλοιπες αυτοσχεδιάζεις.

Μια θα κάνεις λαχανικά και θα προσπαθήσεις να τα πολτοποιήσεις, εντελώς και ανεπιτυχώς, για να μην πολυφαίνονται, και θα σηκωθεί θύελλα αντιδράσεων…

Μια θα το κοπανήσεις το όσπριο στην κατσαρόλα και, μόλις το αντιληφθούν, ένας ξαφνικός και γενικός κοιλόπονος θα παρουσιαστεί, που είναι και έντονος την συγκεκριμένη στιγμή, τόσο που αναρωτιέσαι αν κυκλοφορεί καμιά ίωση…

Μια θα κάνεις κανένα λαδερό και τότε ξεσπά ο Τρίτος Παγκόσμιος Πόλεμος…

Μια θα κάνεις κάτι πρόχειρο και τότε, μάνα είσαι εσύ που δεν κάθισες να μαγειρέψεις ένα φαγητό της προκοπής;

Συμπέρασμα;

Εσύ με τα νεύρα τσατάλια και οι λοιποί της οικογένειας με τα μούτρα στο πάτωμα να σου το κάνουν το παρκέ κουκλί.

Τι να κάνεις όμως;

Δεν γίνεται κι αλλιώς.

Πρέπει να τρώνε απ’ όλα, λέμε τώρα.

Γιατί αν δώσεις βάση στις απαιτήσεις τους, κάθε μέρα πρέπει να σφάζεις το μόσχο το σιτευτό.

Ε…μα πια.

Κι έχεις κι όλες αυτές τις διαφημίσεις και τις εκπομπές μαγειρικής που σου χαλάνε το όλο πρόγραμμα.

Να σου τα δείπνα με φασιανό και κρεμ μπρουλέ…

Να σου και τα γεύματα με τα ορεκτικά, τα ψητά και τα επιδόρπια, έτσι για να περάσουμε τη μέρα, βρε αδερφέ…

Άσε πια εκείνα τα πλούσια πρωινά.

Και με αυγά, και με μπέικον και ο χυμός φρεσκοστυμμένος, παρακαλώ.

Και δώστου να απλώνουν και με το πάσο τους το βούτυρο και τη μαρμελάδα…

Αλήθεια, τώρα;

Όχι, απορώ κι εξίσταμαι.

Γιατί το πρωί συνήθως επικρατεί ένας πανικός.

Άλλος ετοιμάζεται από ‘δω, άλλος φτιάχνεται από ‘κει.

Άλλος «δώσε την τσάντα μου», άλλος «ετοίμασε το κολατσιό μου».

Έτσι!

Εσείς;

Προλαβαίνετε το απλώνετε το βούτυρο στο ψωμί σας και μάλιστα με το πάσο σας;

Αμφιβάλλω;

Αμφιβάλλω.

Τέλος πάντων!

Το τι θα μπει στην κατσαρόλα καθημερινά είναι ένα πρόβλημα που δεν επιλύνεται.

Πώς είναι το Μεσανατολικό ή το Κυπριακό ένα πράγμα;

Χειρότερο.

Ούτε οι καλύτεροι Διπλωμάτες του κόσμου δεν μπορούν να κάνουν κάτι.

Κι αυτοί να προσπαθήσουν, η πολεμική σύρραξη είναι αναπόφευκτη.

Γι’ αυτό σας συνιστώ Υπομονή.

Υπομονή και γερά νεύρα.

Άλλωστε, ξέρετε εσείς!

Σήμερα σας προτείνω να διαβάσετε το «Η Ζωή θέλει Χαμόγελο» της Κάθυ Κέλλυ, έτσι για να μην σας παίρνει από κάτω.

Δείτε το «Έχετε κάνει κράτηση;» σε σκηνοθεσία Σκοτ Χικς με του Κάθριν Ζέτα Τζόουνς, Άαρον Έκχαρτ και Αμπιγκέιλ Μπρέσλιν, γιατί μόνο ένα εστιατόριο θα λύσει το πρόβλημα.

Γιατί;

Γιατί απλά τρώει ο καθένας ότι τραβάει η όρεξή του!

Φιλάκια! 

Κείμενο:

Ελισάβετ Δελιοπούλου