Μητροπολίτης Παντελεήμων: «Ο Άγιος Λουκάς είχε βαθιά αγάπη για την Παναγία»

Το απόγευμα της Τρίτης, 24^ης Μαρτίου 2026, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας κ. Παντελεήμων χοροστάτησε στον Εσπερινό της Θεομητορικής Εορτής του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου και στον καθιερωμένο Παρακλητικό Κανόνα του Αγίου Λουκά του Ιατρού στον Ιερό Ναό του στην Ιερά Μονή Παναγίας Δοβρά Βεροίας.

Όπως κάθε Τρίτη τέθηκε σε προσκύνηση το χαριτόβρυτο Ιερό Λείψανο του Αγίου Λουκά του Ιατρού που θησαυρίζεται στην Ιερά Μονή της Παναγίας Δοβρά, ενώ ευλαβείς προσκυνητές από την ευρύτερη περιοχή κατέκλυσαν τον υπό ανέγερση Ιερό Ναό για ακόμη μία Τρίτη.

Δείτε εικόνες:

Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης μας κ. Παντελεήμων κηρύττοντας τον θείο λόγο ανέφερε χαρακτηριστικά: Ἑορτάζουμε τή μεγάλη ἑορτή τοῦ Εὐαγ­γε­λισμοῦ, τήν ἐπίσκεψη δη­λα­δή τοῦ ἀρχαγγέλου Γαβριήλ στήν Παρ­θέ­νο Κόρη τῆς Ναζαρέτ προκειμένου νά τῆς ἀναγγείλει τό χαρμόσυνο σχέδιο τοῦ Θεοῦ γιά τή σωτηρία τῶν ἀνθρώπων ἀλλά καί τήν τιμητική ἐπιλογή της ἀπό τόν Θεό νά διακονήσει σέ αὐτό τό ἔργο καί νά γίνει Μητέρα τοῦ Υἱοῦ καί Λόγου του.

Ἄς ἀκούσουμε, λοιπόν, ἀπόψε τί λέγει ὁ ἅγιός μας σχετικά μέ τήν οὐράνια αὐτή ἐπίσκεψη.

«Πῶς ἀντιμετώπισε ἡ Ὑπεραγία Παρθένος Μαρία τή φοβερή καί θαυ­μάσια ἐμφάνιση τοῦ ἀρ­χαγ­γέλου;» ρωτᾶ ὁ ἅγιος. «Μήπως κυριεύθηκε ἀπό φόβο καί τρόμο, κάτι πού θά ἦταν φυσικό γιά ἕνα συνηθισμένο ἄν­θρω­πο; Ὄχι, δέν κυριεύθηκε ἀπό φόβο … Μόνο σά­στισε μέ τόν ἀσυ­νή­θιστο χαιρετι­σμό τοῦ ἀρχαγ­γέ­λου» καί ρώτησε “Πῶς εἶπε αὐ­τό σέ μένα ὁ Ἀρχάγ­γελος: χαῖρε κε­­χαριτωμένη; Πῶς μέ ἀποκαλεῖ εὐ­λογημένη ἐν γυναι­ξί;” Μόνο σά­στι­σε, ἀλλά δέν τρό­μα­ξε».

«Τί σημαίνει αὐτό;» ρωτᾶ καί πάλι ὁ ἅγιος Λουκᾶς. «Γιά ποιόν λόγο ἡ Ὑπε­ρα­γία Παρθένος δέχθη­κε τόν Ἀρχάγγελο ἐντελῶς διαφο­ρε­τικά ἀπό κάθε ἄλλο ἄνθρωπο; Γιά ποι­όν λόγο δέν ταράχθηκε ἡ καρ­δία της;»

Καί ἀπαντᾶ ὁ ἅγιος: «Ἐπει­δή αὐτή ἡ ἴδια ἦταν ἡ ἁγιω­τέρα τῶν ἁγίων. Ἡ ἐμφάνιση τοῦ Ἀγγέλου κλονίζει μέ φόβο καί τα­ρα­χή κάθε σκοτεινή καί ἁμαρ­τωλή ψυχή, λό­γω τῆς ἔντονης ἀντιθέσεως πού ἀνα­φύε­ται ἀνάμεσα στή σκοτεινή ψυχή καί τό οὐράνιο φῶς τοῦ Ἀγ­γέλου. Κάθε ἀντίθεση προκαλεῖ τα­ραχή στήν ψυχή μας καί τήν ἀνη­συχεῖ.

Ἐάν μέσα στό ἀπόλυτο σκοτάδι λάμψει ξαφνικά ἡ ἔντονη ἀκτίνα τοῦ φωτός, ἐμεῖς θά ἀνατριχιά­σου­­με ἀπό τό ἀναπάντεχο, ἐξαι­τί­ας τῆς ἀντιθέσεως ἀνάμεσα στό σκο­τάδι καί στό φῶς. Ἐάν μέσα στήν ἀπό­λυτη ἡσυχία ἀκουστεῖ ἕνας φο­­­βε­ρός ἦχος, ἐμεῖς θά ἀνατριχιά­σου­με καί ἡ ταραχή θά κυριεύσει τήν ψυχή μας, λόγω τῆς ἔντονης ἀν­τιθέσεως ἀνάμεσα στόν ἦχο καί τήν ἡσυχία …

Ὅμως ἡ Παναγία Παρθένος ὑπο­δέ­χτηκε τόν Ἀρχάγγελο μέ ἀπόλυ­τη ἠρεμία, για­τί δέν ὑπῆρχε καμιά διαφορά ἀνάμεσα στόν οὐράνιο ἐπισκέπτη καί τήν κα­θαρότατη καρδιά της. Ἡ ἴδια ἦταν «ἡ τιμιω­τέρα τῶν Χερουβείμ καί ἐνδοξο­τέρα ἀσυ­γκρί­τως τῶν Σεραφείμ», ἀλλά δέν μποροῦσε νά συναισθαν­θεῖ τήν ἁγιό­τητα καί τήν ὕψιστη καθαρό­τητα. Ὅμως ἔνι­ω­σε βαθειά στήν ἁγία της καρ­δία αὐτή τήν ὁμοιότητα, καί ἀκρι­βῶς γι᾽αὐτό μέ ἠρεμία καί χαρά ὑπο­δέχθηκε τόν Ἀρχάγγελο Γαβρι­ήλ πού τῆς ἔφερε τήν ἀσυνήθιστη εἴδηση ὅτι θά γεν­νήσει Υἱό, ὁ ὁ­ποῖος θά βασιλεύει στόν αἰώνα στά ἔθνη, σέ ὅλες τίς φυλές τοῦ Ἰακώβ.

Ἡ Ὑπεραγία Παρθένος δια­τύπω­σε μόνο μία, ἀπόλυτα κα­τα­νοητή, ἀπορία. Ρώτησε τόν Ἀρ­χάγγελο: ‟πῶς ἔσται μοι τοῦτον, ἐπεί ἄνδρα οὐ γινώσκω;” Καί ἔλα­βε τή θαυ­μά­σια ἀπάντηση ἀπό αὐ­τόν: ‟Πνεῦμα Ἅγιον ἐπελεύσε­ται ἐπί σέ καί δύνα­μις Ὑψίστου ἐπι­σκι­άσει σοι”.

Ὁ Ἀρχάγγελος», συνεχίζει ὁ ἅγι­ος Λουκᾶς, «ἀνήγγειλε τό μεγάλο μυστήριο τῆς ἀσπόρου γεννήσεως τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ».

«Γιά ποιό λόγο», ρωτᾶ ὁ ἅγιος, «ἦταν ἀπαραίτητη ἡ ἐνσάρκωση τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ; … Σύμφωνα μέ τή δικαιοσύνη τοῦ Θεοῦ, ἦταν ἀπα­ραίτητο ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χρι­στός νά κατα­πα­τή­σει τόν θάνατο μέ τόν θάνατο, νά ἐνσαρκω­θεῖ μέ­σα σέ ἀνθρώπινο σῶμα καί νά πε­θά­νει πραγματικά ὡς ἄνθρω­πος. … Ἔγινε ὁ ἴδιος Θεάνθρωπος, κάνο­ντάς μας ἀπό αἰώνια νεκρούς ἀν­θρώ­πους, ζω­ντα­νούς θεανθρώ­πους. Ἔγινε ὁ ἴδιος ὁ πρῶτος Θε­άν­­­θρωπος καί ἄνοιξε σέ μᾶς τόν δρόμο πρός τή θέωση, ὥστε μέ τό ἀνακαινισμένο σῶμα μας νά γί­νου­με κατά χάριν θεοί.

Καί δέν μποροῦσε νά τό κάνει αὐ­τό παραμένοντας μόνο Θεός. Ἔ­πρε­­­­πε νά σαρκωθεῖ ἀπό τήν Ὑπε­ραγία Θεοτόκο».

«Πῶς λοιπόν ἐμεῖς», συνεχίζει ὁ ἅγιος Λουκᾶς, «μποροῦμε νά μήν θαυμά­ζουμε μέ ὅλη μας τήν καρ­διά τήν Ὑπεραγία Παρθένο πού ἔγινε ὄρ­­γανο τοῦ μεγάλου μυστη­ρίου τοῦ Θεοῦ καί ἡ ὁποία μέ τήν καθα­ρό­τητα καί ἁγιότητά της ὑπη­ρέ­τησε τό μεγάλο ἔργο τῆς ἐν­σαρ­κώ­σεως τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χρι­στοῦ; Πῶς μποροῦμε νά μήν ἀπο­καλοῦμε “τι­μι­ωτέρα τῶν Χε­ρου­βείμ καί ἐν­δο­­ξο­τέρα ἀσυγκρί­τως τῶν Σερα­φείμ”;

Ἀσφαλῶς πρέπει νά τήν τιμοῦμε μέ ὅλη μας τήν καρδιά», συνεχίζει ὁ ἅγιος Λουκᾶς, «καί νά προστρέ­χου­με σ᾽ αὐτήν ζητώντας της τή σω­τηρία μας, … γιατί ξέρου­με ὅτι οἱ προσευχές της εἶναι ἰσχυ­ρές ἐνώ­πιον τοῦ Υἱοῦ της … καί μπο­ρεῖ νά μᾶς σώσει μέ αὐτές. Καί ἀκριβῶς γι᾽ αὐτό τόν λόγο τήν ἐπι­καλούμεθα λέγοντας “Ὑπε­ρα­γία Θεο­τόκε σῶσον ἡμᾶς”».

Ἄς μήν παύσουμε ποτέ νά τῆς ζητοῦμε νά μᾶς σώσει διά τῆς με­σιτείας, μένοντας πάντοτε προσ­κολ­λημένοι κοντά της καί ἔχοντας τή βεβαιότητα ὅτι ἡ Παναγία μας δέν ἐγκαταλείπει ποτέ ὅσους τήν ἐπικαλοῦνται καί ζητοῦν τή βοή­θειά της.