Γράφει ο Δημήτρης Δελιόπουλος
Αγαπητέ Τάσο
Θέλω πρώτα-πρώτα να σου πω, για την ακρίβεια να σου γράψω, ότι στη σύντομη αυτή μεταθανάτια αναφορά μου για σένα, θα περιοριστώ στις δυο πρώτες έννοιες του τίτλου. Του συντοπίτη και του συναδέρφου μου
Γεννημένος, όπως κι εγώ, στις παλιές Ποζιαρίτες, το κατοπινό Κεφαλοχώρι, έφερες όλα τα γνωρίσματα και τις ιδιότητες του Ρουμλουκιώτη. Βεβαίως η μεγάλη απόσταση των πατρικών μας σπιτιών και η σχετική διαφορά ηλικίας, δεν μας έφεραν κοντά στα δύσκολα, θα έλεγα εφιαλτικά πρώτα μεταπολεμικά χρόνια. Αυτό θα συνέβαινε πολύ αργότερα, σε ώριμη ηλικία, όταν οι περιστάσεις θα οδηγούσαν στη σύγκλιση των δρόμων μας.
Πριν προχωρήσω στα κατοπινά στάδια της μεστής από δράση ζωής σου, επιβάλλεται να σταθώ στα πρώτα-πρώτα χρόνια της ύπαρξής σου, στην τρυφερή ηλικία, ίσως και κάτω των δυο ετών, όταν δέχτηκες ένα σκληρό χτύπημα της μοίρας, να χάσεις τη μάνα σου. Η απώλεια αυτή, που και σήμερα αποτελεί βαρύτατο πλήγμα, ικανό να σημαδέψει ισοβίως τον άνθρωπο, τους δύσκολους εκείνους χρόνους ήταν υπαρξιακά οριακή. Σε θυμούμαι, πολύ αργότερα, να κάμνεις λόγο για την έλλειψη έστω και μιας φωτογραφίας από Εκείνη, που θα ήταν πολύ περήφανη, αν μπορούσε να δει την οικογενειακή, επαγγελματική και κοινωνική σου προκοπή, πράγμα που θα την έκαμνε περήφανη για σένα.
Στο κείμενό μου αυτό δεν θα αναφερθώ στην πολιτική σου εξέλιξη, για την οποία όλοι εμείς οι συγχωριανοί σου και πολύ περισσότερο η οικογένειά σου σε θαυμάζαμε και σε καμαρώναμε. Εξάλλου, ότι τα ίδια αισθήματα εκτίμησης και αναγνώρισής σου είχε μεγάλη μερίδα της κοινής γνώμης, αποτελεί η απίστευτη κοσμοσυρροή στην Εξόδιο Ακολουθία σου. Για την άκρως δημιουργική όμως δράση σου στον τομέα των αξιωμάτων που κέρδισες με το σπαθί σου, υπάρχουν άλλοι πλέον αρμόδιοι να κάμουν λόγο. Εγώ θα περιοριστώ στις δυο κοινές ιδιότητες, που αναφέρονται στην επικεφαλίδα αυτού του κειμένου.
Όταν επέστρεψα από χώρα του εξωτερικού στο χωριό μας, είδα έργα που μου προκάλεσαν το θαυμασμό. Και πρώτα το Σχολείο μας. Είδα παρεμβάσεις τόσο στο διδακτήριο όσο και στον αυλή του, που κυριολεκτικά με συγκίνησαν. Παρεμβάσεις διορθωτικές υπήρξαν ακόμα στην πλατεία, στο Κοινοτικό κατάστημα, στους δρόμους. Ήταν προφανές πως ένας δημιουργικός άνεμος είχε περάσει πάνω από τις ξεχασμένες ως τότε Ποζιαρίτες.
Για τη δεύτερη κοινή μας ιδιότητα, εκείνη του Δασκάλου, θα είμαι λακωνικός, διότι δεν συνυπηρετήσαμε. Ο κύκλος όμως της Πόλης μας είναι μικρός και λίγο πολύ για όλους μας, όσους εργαζόμασταν στην ευαίσθητη Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση υπήρχε η μαρτυρία των μαθητών και των γονιών τους, η οποία αποτελούσε αδιάψευστη μαρτυρία, για το έργο του καθενός μας. Μπορώ να βεβαιώσω, ότι η φήμη που συνόδευε το Δάσκαλο Τασιόπουλο Τάσο ήταν πέρα για πέρα θετική.
Από την περίοδο της προεδρίας σου στο Κεφαλοχώρι θ’ αναφερθώ σε μια πρωτοβουλία σου, που ίσως ήταν μοναδική στην Ελλάδα. Προχώρησες στην έκδοση μηνιαίας εφημερίδας, η οποία στην ποιότητά της δεν είχε τίποτα να ζηλέψει από τα επαγγελματικά φύλλα. Τα «Κεφαλοχωρινά Νέα» υπήρξαν ανοιχτά σε συνεργασίες συγχωριανών μας, τόσο των γηγενών όσο κι εκείνων που βρισκόταν ακόμα εκτός Ελλάδας. Υπήρχαν συνεργασίες στις οποίες μνημονεύτηκαν οι νεκροί συγχωριανοί μας από τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο μέχρι τον τελευταίο που δηλώθηκε ως αγνοούμενος στη μάχη της Νάουσας την περίοδο του επάρατου Εμφυλίου. Υπήρχαν μόνιμες στήλες με «σιακάδες» τοπικούς. Φιλοξενούσε επιστολές ανθρώπων που πέρασαν από το χωριό μας, όπως του παλιού δασκάλου, του Γιώργου Γιατζόγλου. Τέλος, όταν άνοιξες πανιά για ψηλότερα πετάγματα και οι περιστάσεις άλλαξαν, έκαμες το επόμενο βήμα. Συγκέντρωσες το περιεχόμενο των μηνιαίων φύλλων σε έναν τόμο, σ΄ ένα βιβλίο, στο οποίο προσωπικά καταφεύγω πάρα πολύ συχνά. Γνωρίζω όμως ότι, είχες και ένα ακόμα βιβλίο στα σκαριά, τα χειρόγραφα του οποίου είχες θέσει υπόψη του σπουδαίου πνευματικού ανθρώπου, του Εμμανουήλ Κριαρά. Το βρήκε αξιόλογο και έγραψε τον πρέποντα πρόλογο. Το λόγο για τον οποίο δεν εκδόθηκε μάλλον τον πήρες μαζί σου!
Μακρηγόρησα και όμως είπα ελάχιστα απ΄ όσα άξιζαν ν΄ ακουστούν για σένα, φίλτατε Αναστάσιε. Τώρα μου μένει να στραφώ προς τους βαριά πληγωμένους οικείους σου και να τους απευθύνω μια μόνο ευχή.
Να ζήσουν και να σε θυμούνται
Αφήστε μια απάντηση