Γράφει ο Δημήτρης Δελιόπουλος
Σεβαστέ και αγαπημένε μας αδερφέ Γιώργο
Φεύγεις πλήρης ημερών, αφού μόλις πριν από δεκαπέντε μέρες, η πολυαγαπημένη μοναχοκόρη σου Κατερίνα οργάνωσε μια απλή, αλλά συγκινητική τελετή, για να γιορταστούν τα ενενηκοστά γενέθλιά σου.
Γεννήθηκες στο γειτονικό Κεφαλοχώρι στις 7 Μαρτίου 1936.
Υπήρξες ο πρωτότοκος γιος μιας οικογένειας, η οποία στη συνέχεια επρόκειτο ν’ αποκτήσει άλλα έξη παιδιά. Ήταν, βλέπεις η εποχή κατά την οποία η βιβλική εντολή «αυξάνεσθε και πληθύνεστε» τηρούνταν κατά γράμμα!
Ο ευρύτερος χρόνος του ερχομού σου στον κόσμο επιφύλασσε στην Πατρίδα μας μια σειρά από θλιβερές εμπειρίες, αφού πριν ακόμα πατήσεις εσύ την πρώτη πενταετία της ζωής σου καταπάτησαν τα χώματά της οι εκπρόσωποι της Άριας Φυλής. Ήταν αυτοί που έφεραν μαζί τους την πείνα, τον τρόμο, το θάνατο. Και να ήταν μόνο αυτό… Πριν ακόμα υποστείλουν την απαίσια Σβάστικά τους και επιστρέψουν περιδεείς στην ισοπεδωμένη Χώρα τους, φούντωσε στη δική μας ό επάρατος Εμφύλιος Πόλεμος. Πόσο κοντά μας ήταν και αυτή η μορφή του αδερφικού αλληλοσπαραγμού, δείχνει το γεγονός ότι εμείς τα παιδιά εντάξαμε στα αθώα παιδικά μας παιχνίδια άφθονους άδειους κάλυκες πυροβόλων όπλων, χωρίς να λείπουν κάποτε και οι μη χρησιμοποιημένοι.
Ευτυχώς, και στη μία και στην άλλη πολεμική περίοδο, από την περιοχή μας έλειψαν ακραίες και μεγάλης έκτασης αγριότητες. Αυτό, μεταξύ των άλλων, επέτρεψε τη λειτουργία του Σχολείου μας, έστω και αν τις νύχτες οι άνδρες εγκατέλειπαν τα σπίτια τους και κατέφευγαν σε κρυψώνες. Μαζί τους και ο αείμνηστος Δάσκαλός μας Γιώργος Γιατζόγλου.
Από προσωπική εμπειρία και από μαρτυρίες άλλων συνομηλίκων μας γνωρίζω ότι, ήσουν άριστος μαθητής και είχες όλες τις προϋποθέσεις να προχωρήσεις και σε άλλες εκπαιδευτικές βαθμίδες. ‘Όμως οι συνθήκες της τότε εποχής υπαγόρευαν και επέβαλαν διαφορετική εξέλιξη για τον πρωτότοκο γιο μιας πολυμελούς οικογένειας, όπως ήταν η δική μας. Βρισκόσουν στην Πέμπτη τάξη, όταν ο πατέρας μας, μετά το Πάσχα, σου έκαμε γνωστό ότι για σένα τελείωνε η μαθητική σου ιδιότητα από τη Δευτέρα του Θωμά και από εκείνη την ημέρα θα γινόσουν βοηθός του στις γεωργικές ασχολίες .
Η ώρα και οι συνθήκες δεν μου επιτρέπουν να είμαι αναλυτικός στην παραπέρα πορεία σου, διότι το οικογενειακό αλέτρι δεν επρόκειτο να σε κρατήσει για πολύ. Ήταν η εποχή που στα καμποχώρια μας άρχισαν να κάμνουν την εμφάνισή τους τα πρωτόγονα τρακτέρ με τις πυρόφουσκες και τους τεράστιους μεταλλικούς τροχούς. Τα δοκίμασες και ας μην είχες καμιά προπαιδεία.
Το επόμενο βήμα σου ήταν η ενασχόλησή σου στον αλευρόμυλο του μεγαλοκτηματία του χωριού μας. Εργασία σκληρή, αφού από τη λιγνή σου ράχη περνούσαν καθημερινά χιλιάδες οκάδες γεννήματα.
Το κύμα της μετανάστευσης δεν σε άφησε ασυγκίνητο. Πρώτος προορισμός σου η ορεινή και παγωμένη Αυστρία. Δίπλα της όμως υπήρχε η αδερφή της χώρα, η Γερμανία, με καλύτερες υποσχέσεις. Σύντομα βρέθηκες εκεί. Σε περίμεναν τα χυτήρια μετάλλων. Δουλειά απάνθρωπη. Δεν ρίζωσες. Στέλνοντας ό,τι σου περίσσευε στην πατρική οικογένεια, επέστρεψες χωρίς σερμαγιά, για να δοκιμάσεις την κατασκευή παιδικών αμαξιδίων. Πώς όμως ν’ αντιπαλέψεις με την παντοδύναμη βιομηχανία του είδους++. Ευτυχώς, το υπήνεμο λιμάνι στο οποίο θα εύρισκες την οριστική εργασιακή σου γαλήνη ήταν το λεγόμενο Πρατήριο των Γεωργικών Συνεταιρισμών της Πόλης μας. Το μικρό εμπόδιο της έλλειψης απολυτηρίου Δημοτικού το λύσαμε μαζί.
Και τότε είναι, που εκδηλώνεις τις εσωτερικές σου καλλιτεχνικές τάσεις. Ζωγραφίζεις, κάνεις χρήση του πυρογράφου, αρχίζεις να συγκεντρώνεις γεωργικά εργαλεία περασμένων χρόνων, υφαντά και κεντήματα, παραδοσιακές φορεσιές, κάθε τι που θυμίζει τον κόσμο που αποσύρονταν σε απρόσιτα χρονοντούλαπα. Και όλα αυτά με ένα όνειρο: Να δεις να δημιουργείται και στην Πόλη μας ένα Λαογραφικό Μουσείο. Οι υποσχέσεις και τα τάματα περισσεύουν σε κάθε προεκλογική περίοδο στην Τοπική Αυτοδιοίκηση και βέβαια λησμονούνται και αθετούνται με την ίδια ευκολία και αδιαντροπιά μετά τις εκλογές.
Δεν απελπίζεσαι. Εσύ ο ολιγογράμματος καταπιάνεσαι με τη συγγραφή βιβλίων λαογραφικού περιεχομένου. Σε συν παρίσταμαι με όλες μου τις δυνάμεις. Η όλη σου παρουσία στο παρελθόν, σου επιτρέπει να βρίσκεις κάθε φορά χρηματοδότες. Είχαν γίνει τέσσερα τα βιβλία και ετοίμαζες ένα πέμπτο, αλλά εγώ είχα πια εξαντληθεί!
Τώρα Γιώργο όλα αυτά έκλεισαν. Σε μια αίθουσα του Νοσοκομείου της Βέροιας χτες παρέδωσες το πνεύμα σου, μέσα σε απόλυτη γαλήνη. Ήταν αυτό που ποθούσες. Σήμερα παιδιά, εγγόνια, συγγενείς, φίλοι, απλοί συμπολίτες που σ’ εκτιμούσαν, σε προπέμπομε στην τελευταία σου κατοικία.
Ελπίζουμε και πιστεύουμε ότι θα γίνεις καλοδεχούμενος εκεί στον άλλο κόσμο, όπου άλλωστε σε καρτερεί η πολυαγαπημένη σου Ασπασία.
Άμποτε!
Αφήστε μια απάντηση